Θα καθόμουν να αναλύσω κάτι σχετικά με όλα αυτά που με τρώνε, κάτι από όλα αυτά που μας τρώνε όλους εμάς, αλλά βαρέθηκα.

Θα έγραφα κάτι για την κοινωνία μας που είναι παραδομένη στην απάθεια και την υποταγή, τον φασισμό που είναι ήδη εδώ, ίσως και για τον πλανήτη που δεν πεθαίνει όπως λανθασμένα λένε πολλοί απλά, σιγά σιγά θα μας αποβάλλει. Μα βαρέθηκα.

Τι να πεις πια και για τον Τσίπρα και για την Μέρκελ και για τον Τραμπ και για το Ισλαμικό Κράτος και για τις πετρελαιοκηλίδες, για το «όχι σκουπίδια, όχι πλαστικά σε θάλασσες και ακτές», το «όχι στην βία -ναι στην φιλία.», για την παραπληροφόρηση  των ΜΜΕ και για την προπαγάνδα των σχολείων; Τι να πεις πια για όλα αυτά;

Τα βαρέθηκα όλα.

Ήταν ωραία τότε που όλα αυτά ήταν κάτι καινούργιο, τότε που έβγαινα δειλά-δειλά από την αθώα νιότη μου και άρχισα να παίρνω πρέφα τα σκ@τά γύρω μας. Αλλά αυτά περάσαν….Τώρα όλα αυτά δεν είναι κάτι καινούργιο, είναι μια καθημερινή ρουτίνα που πρέπει κάπως να την σπάσω……

Μάσκα-Αντισηπτικό-Απόσταση-Φόβος…..Το τότε αστείο, το τωρινό γελοίο.

Δεν θα το αρνηθώ, βλέποντας την πλειοψηφία των ανθρώπων να μην μπορεί να μυρίσει το σκατό κάτω από τη μύτη της, ένιωσα και καλά για τον εαυτό μου, σαν να είμαι μέρος μιας ανώτερης πνευματικά ομάδας ανθρώπων.

Ωραία λοιπόν. Αναλύουμε και αναλύουμε.

Και όσο πιο πολύ αναλύουμε, απομακρυνόμαστε από την απλή αλήθεια. Την αληθινή αιτία: Τα χρήματα.

Η κλίμακα έχει ως εξής: Οι μάζες κυνηγάνε τα λεφτουδάκια και το μικροσυμφέρον, οι ανώτερες τάξεις τα πολλά λεφτά και την επιρροή στην κυβέρνηση, η κυβέρνηση την παραμονή στην εξουσία και τα προνόμιά της, και η πραγματική ελίτ τα έχει τα φράγκα σαν εργαλείο· αυτό που κυνηγάει είναι το να έχει υπό τον έλεγχό της όσο περισσότερες ανθρώπινες ζωές και φυσικούς πόρους μπορεί.

Τι άλλο να αναλύσω για κάποιον δυστυχή που τον δείχνουν στα κανάλια ως πρωθυπουργό-πρόεδρο-υπουργό και υπεύθυνο;

Τι άλλο να πω για τον Έλληνα που είναι πολύ περήφανος για την ηρωική του ιστορία καθώς κάθεται σε πολυθρόνες με πούπουλα;

Τι άλλο να πω για μια ανθρωπότητα παραδομένη στην απάθεια και την αυτοκαταστροφή;

Μα τα ‘παμε ρε παιδιά. Δεν τα ‘παμε; Τόσο καιρό δεν τα λέγαμε;

Μήπως δεν τα είπαμε όλα; Μήπως δεν τα είπαμε καλά; Και αν τα ξαναπούμε τι; Υπάρχει μετά;

Δεν βγάζω την ουρά μου απ’ έξω. Δεν πήρα τα φυσίγγια και το τουφέκι να κάνω την αντάρτισσα. Ούτε και ξέρω τι πρέπει να κάνει μία αντάρτισσα στην άθλια σήμερον ημέραν.

Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως, ενώ βαρέθηκα να ψάχνω τι να φταίει και θέλω απλά να ζήσω τη ζωή μου, να διαφυλάξω την ανθρωπιά και την αξιοπρέπειά μου όσο μπορώ, βλέπω πως αυτό που ήταν κάποτε μια απλή ανθρώπινη ζωή -σπιτάκι, αγάπη, οικογένεια, φιλαράκια, δουλειά, όχι το κάτι παραπάνω που υπόσχεται ο καπιταλισμός δηλαδή- έχει γίνει δυσεύρετο.

Ρε παιδιά, χάσαμε τη ζωή μας. Τι άλλο να πούμε για τον Τσίπρα, τον Μητσοτάκη, την Νέα Δημοκρατία, το Σύριζα και το ΜεΡΑ25 πια;

Δεν κατηγορώ κανέναν. Τα πράγματα δείχνουν να πηγαίνουν εκεί που πηγαίνουν νομοτελειακά, σαν μια κλισέ ταινία που, αν και την βλέπεις για πρώτη φορά, σχεδόν ξέρεις τι θα επακολουθήσει.

Ίσως ο χρόνος δεν είναι μια ευθεία γραμμή αλλά ένα σπιράλ.

Αγαπητέ αναγνώστη, έχουμε μεταλλαχθεί εν ζωή. Είναι σαν να ζούμε τις ζωές άλλων και όχι τις δικές μας. Πεθαίνουν οι άνθρωποι και είναι σαν να πέθανε ο Κανένας. Αλλά αυτή η εποχή μας έλαχε, αυτή θα ζήσουμε. Ήταν γραφτό πώς κάποια στιγμή θα τα ζούσε κάποια γενιά από τις ένα τρισεκατομμύριο γενιές που υπήρξαν επάνω σε αυτήν την Γη.

Όμως κάποιοι άλλοι λένε να συνεχίζουμε να ζούμε κανονικά λες και δεν γίνεται τίποτα στον κόσμο, λένε να συνεχίσουμε το σχολείο, μα βαρέθηκα και αυτό και σιχάθηκα τους δασκάλους – κοπρίτες των σχολείων που είναι για τα μπάζα. Λένε να κάνω παρέες με φίλους. Μα βαρέθηκα γενικά να τους ακούω….

…..Εξάλλου που θα μου χρησιμέψει τώρα το σχολείο;

…..Πώς να ζήσω αυτήν την ζωή που αυτοί την αποκαλούν κανονικότατη;

…..Με ποιους φίλους να κάνω παρέα; Με κάτι χεσμένα παλικάρια και κάτι τρελαμένα κορίτσια; Δεν πάει.

Οι εποχές τώρα δεν είναι για τέτοια…..όποιος πρόλαβε πρόλαβε.

Τώρα είναι όποιος σώθηκε σώθηκε.

Αλλά…Βαρέθηκα να τα λέω….Ποιος με ακούει εξάλλου;

Αναγνώσεις: 124
Σημερινές: 0