Στάθηκα τυχερός να σπουδάσω σε ένα από τα καλύτερα δημόσιο γυμνάσιο-λύκειο.

Η τύχη ήταν ακόμα μεγαλύτερη λόγω του διευθυντού του σχολείου. Τότε βέβαια σαν παιδιά δεν το βλέπαμε, αφού θέλαμε τις κενές ώρες να παίξουμε μπάλα κι εκείνος ερχόταν να αναπληρώσει τον κάθε απόντα καθηγητή, διδάσκοντας μας Ηθική. Ήταν το μόνο μάθημα, που σαν διευθυντής του σχολείου δίδασκε στην γ’ Λυκείου αλλά εκείνος μας έκανε εισαγωγή ακόμα και στα μικρότερα έτη.

Θεολόγος ο ίδιος (η Ηθική ανήκε στα θρησκευτικά μαθήματα) κι αυστηρότατος, ήθελε παντού τάξη είτε σε μαθητές είτε σε καθηγητές. «Πανταχού παρών και τα πάντα πληρών» στις εγκαταστάσεις του σχολείου, όλοι τον έτρεμαν, με το αρχοντικό κι ευθυτενές τεράστιο παρουσιαστικό του, πάντα με κουστούμι (και γιλέκο τις κρύες μέρες) και ρολόι τσέπης περασμένων εποχών.

Γενικά σε όλους φόβος, που όμως τον διαδέχτηκε μια τεράστια χαρά επιτυχίας, όταν εισήχθησαν οι 50 στους 53 στις εξετάσεις για ΑΕΙ (μιλώ για πρακτικά τμήματα, που δεν ήταν στην άμεση επίβλεψη του διευθυντή) αλλά και οι 3 αποτυχόντες τα κατάφεραν με τα τσαρούχια την επόμενη χρονιά.

Ερχόταν λοιπόν την κενή ώρα, όταν σπάνια κάποιος καθηγητής απουσίαζε κι άρχιζε το «κήρυγμα» με ένα μακάριο ποιητικό λόγο εντελώς διαφορετικό από τον διευθυντικό του :

– Έχω ένα ποδηλατάκι κι είμαι ευχαριστημένος πηγαίνοντας μακρυά χωρίς να κουράζομαι περπατώντας. Αλλά βλέποντας ένα μηχανάκι, στενοχωριέμαι να κουράζομαι ποδηλατώντας.

– Αγοράζω μηχανάκι κ´είμαι ευχαριστημένος ταξιδεύοντας χωρίς να κουράζομαι ποδηλατώντας. Αλλά βλέποντας ένα αυτοκίνητο, στενοχωριέμαι κρυώνοντας στο μηχανάκι.

– Αγοράζω αυτοκίνητο κ’είμαι ευχαριστημένος ταξιδεύοντας χωρίς να κρυώνω και να κουράζομαι. Αλλά βλέποντας ένα αεροπλάνο, στενοχωριέμαι οδηγώντας τόσες ώρες ταξίδι.

…και συνέχιζε ο διευθυντής, προφητεύοντας τότε μεταξύ πολλών άλλων την καταναλωτική κοινωνία, που μας έφερε στο αέναο σημερινό υλικό και ψυχικό χάλι, που βιώνουμε χωρίς ποτέ να είμαστε ευχαριστημένοι.

Σήμερα, σε μια φτωχότατη υλική και πνευματική κατάσταση, αναρωτιέμαι πόσοι θα παρακαλούν :
Αχ! Να’χα ένα ποδηλατάκι, πόσο ευχαριστημένος θα’μουν, κι ας κρύωνα πάνω του κι ας κουραζόμουν ποδηλατώντας.

Πολύ φοβάμαι ότι αύριο όλοι θα παρακαλούν :
Αχ! Να’χα ένα ποδηλατάκι, πόσο ευχαριστημένος θα’μουν, κι ας κρύωνα πάνω του κι ας κουραζόμουν ποδηλατώντας.

Πριν κάμποσα χρόνια, όταν άρχισα να διαπιστώνω τα σημερινά χάλια μέσα από το βλέμμα της Ορθοδοξίας κι Εκκλησίας (όχι των ιεραρχών αλλά του Χριστού και των αγίων – μην ξεχνιόμαστε) θέλησα να ευχαριστήσω τον διευθυντή από καρδιάς γι όσα μας δίδαξε, άσχετα αν τα εμπεδώσαμε με διαφορά φάσης. Δεν πρόλαβα, είχε κοιμηθεί μόλις προ μηνών πλήρης ημερών. Τι κρίμα, ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει και να βρίσκεται εν κόλποις Αβραάμ

BAS_4

Αναγνώσεις: 103
Σημερινές: 0