Πρόλογος

Υπάρχει μεγάλη σύγχυσις σχετικά με τα ονόματα Ρωμανία και Ρωμιοί. Ασφαλώς έχουν ασχοληθεί πολλοί και εκλεκτοί με το θέμα όπως ο μακαριστός π.Ιωάννης Ρωμανίδης με τα έργα του περί Ρωμανίας. Αλλά στις μέρες μας ποιος κάθεται να διαβάσει βιβλία, που γράφτηκαν με τόσον κόπον; Δυο ματιές στο internet και ψεκάστε-σκουπίστε-τελειώσατε. Οπότε συγχρονιζόμενος με το σημερινό κατάντημα του Έλληνα αποφάσισα να γράψω αυτό το σύντομον άρθρον, ώστε και να συνδράμω τον διαρκώς σκεπτόμενον φίλον μου Ιωάννη Βαρκάρη στον αγώνα του με τις όποιες δυνάμεις μου.

Τι ήταν ο αρχαιοελληνισμός

Ο Έλληνας από αρχαιοτάτων χρόνων ξεχώρισε από τους υπόλοιπους λαούς χάρις στην αποδεδειγμένη πνευματική του υπεροχή. Ήταν ο πρώτος λαός που ανέδειξε το πνευματικό του στοιχείον παράλληλα με το σωματικό. Το κατά Αριστοτέλην ιδανικόν του αρχαιοελληνισμού «καλός καγαθός» αλλά και το «νους υγιής εν σώματι υγιεί» το αποδεικνύουν. Όλα τα διαχρονικά τους έργα είναι διαποτισμένα με υγιή πνευματικότητα ακόμα κι εκεί που ο απλός νους νομίζει ότι είναι μόνον σωματικές δραστηριότητες. Τα πολιτιστικά στοιχεία του Έλληνα, Φιλοσοφία κι Επιστήμη, Τραγωδία και Κωμωδία, Ρητορική κι Ελληνική Γλώσσα, Τέχνη κι Αρχιτεκτονική, πολεμική τέχνη και στρατηγική και τόσα άλλα είναι μια υγιής μίξις του πνευματικού και υλικού στοιχείου τους αλλά και με την ιδιαίτερην συμμετοχήν του ψυχικού τους στοιχείου, αυτού που τους στερούσε τον “φόβον θανάτου”. Τέτοια έλλειψις φόβου, ώστε η Σπαρτιάτισσα μάνα να δίνει την ασπίδα στο παιδί της λέγοντας και κυρίως εννοώντας «ή ταν ή επί τας», προβάλλοντας Ελευθερίαν κι αξιοπρέπειαν υπέρτερες του θανάτου. Ας το προβάλλουμε στην σημερινή πραγματικότητα σκεπτόμενοι την σημερινή Ελληνίδα μάνα να κυνηγάει τον κανακάρη της να φορέσει τη ζακετούλα του μην πάθει κοιλιακά ή τον φοβικόν νεοέλληνα να περιμένει με την μασκούλα του ηλιθιωδώς στα εμβολιαστικά κέντρα να “μπολιαστεί”, ώστε να αποκτήσει μια ψευδοελευθερία κι ας μελαγχολήσουμε. Σήμερα απαρνούμαστε ακόμη και το σχετικά σύγχρονο «καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβια και φυλακή».

(https://www.brighteon.com/843edf94-4be9-4163-97f5-fc6285d18d8c )

Αρχαιοελληνισμός και Ολύμπιοι θεοί

Η πνευματική άνοδος του αρχαιοελληνισμού ουδεμίαν σχέσιν είχε με τους Ολυμπίους θεούς. Αναφέρω Ολυμπίους θεούς κι όχι Δωδεκάθεον, διότι η λέξις αυτή δεν συναντάται πουθενά στην αρχαιοελληνική γραμματεία, παρά μόνον σε συγγράμματα δυτικής προελεύσεως μετά τον 16ον μΧ. αιώνα, καθιστώντας τους αυτοπροσδιοριζόμενους δωδεκαθεϊστές ληρώδεις κι εντελώς αμελέτητους. Ας το προσέξουν αυτό. Έχουν όμως κι άλλα προβλήματα στην προσπάθειά τους να αναδείξουν τους Ολυμπίους θεούς, δεδομένου ότι από πουθενά δεν αποδεικνύεται η συμμετοχή τους στην προώθησιν του Ελληνικού πολιτισμού ενώ αντιθέτως στην εποποιία των μηδικών πολέμων πρόδωσαν τους Έλληνες τασσόμενοι με τους μήδους. Είναι δε φαιδρή η προσπάθεια να τους ειδωλοποιήσουν, οταν ο σκατοχαρακτήρας των περισσοτέρων έχει στιγματιστεί από όλην την αρχαιοελληνικήν διανόησιν, που τους απεστρέφετο. Τι να θυμηθούμε; το πως τιμώρησε ο Δίας τον Προμηθέα, που προσέφερε την φωτιά στους ανθρώπους ώστε να φάνε κι ένα ‘μαγειρευτό φαγάκι’, τις υπέρμετρες κακίες της Ήρας ή την ‘καραμπινάτη’ αιμομιξία Δία-Ήρας (αδέλφια και σύζυγοι) με την Ήρα μάλιστα να προβάλεται ως θεά του γάμου. Το “τέλειον” υπόδειγμα… Ας προσέξουν λοιπόν οι “δωδεκαθεϊστές” να διαβάσουν για να μην πάνε αύριο αδιάβαστοι κι άκλαυτοι.

Πτώσις του αρχαιελληνισμού

Αναφερόμενος στο ψυχικό στοιχείο, τονίζω ότι υπήρξε διακαής στόχος του Έλληνα να το ερευνήσει φιλοσοφικώς κι ελέγξει «το πρώτον κινούν ακίνητον» (Αριστοτέλης). Προσπάθησε με όλες του τις “ανθρώπινες” δυνάμεις του αλλά δεν το κατάφερε. Έτσι δεν πέτυχε διαχρονικά την ομοΨΥΧΙΑΝ (μόνον περιστασιακώς), καταντώντας δούλος των ρωμαίων για τεσσεράμισυ αιώνες, κατά τους οποίους δεν έκανε σχεδόν κανένα απελευθερωτικόν αγώνα. Μην ακούτε την φαύλην άποψιν της διεστραμμένης δύσεως να λέει ότι οι ρωμαίοι υπετάγησαν στον Ελληνικόν πολιτισμόν. Στην Κάτω Ιταλία από τον 7ον πΧ. αι. χτυπούσε η καρδιά του ελληνικού πολιτισμού με τις πάμπολλες ελληνικές αποικίες (Τάρας, Συρακούσαι, Μεσσήνη, Σύβαρις, Κρότων κα) και οι ρωμαίοι δεν είχαν ανάγκη να περάσουν την Αδριατική κατακτώντας τον ελλαδικόν χώρον, ώστε να γίνουν κοινωνοί του Ελληνικού πνεύματος. Αντιθέτως ας εκτιμήσομεν ότι πολιτιστικά οι Έλληνες δημιουργοί πολιτισμού κατά την ρωμαϊκήν εποχήν υπήρξαν ελάχιστοι συγκρινόμενοι με τους περασμένους αιώνες.

Ξεκίνημα της Ρωμανίας

Ο Μέγας Κωνσταντίνος με το «ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ», την μεταφορά της έδρας της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας στην Κωνσταντινούπολιν (Νέα Ρώμη) και τον σταδιακόν εξελληνισμόν της αυτοκρατορίας απετέλεσε το έναυσμα της Ρωμανίας, που κακώς-κάκιστα αναφέρεται Βυζάντιον αφού ποτέ οι κάτοικοί της δεν χρησιμοποίησαν αυτό το όνομα. Ενδεικτικά αναφέρω ότι το όνομα δόθηκε εκατόν και πλέον έτη μετά την πτώσιν της Πόλεως, το 562 από τον γερμανόν ιστορικόν Hieronymus Wolf ο δε διακεκριμένος Έλλην ιστορικός Κωσταντίνος Παπαρρηγόπουλος αναφέρει σε επιστολή του το 1886 : “Φίλε Ζολώτα, όσον κι αν ηρεύνησα τους κατά τον μέσον αιώνα ημετέρους ιστορικούς και χρονογράφους δεν ηδυνήθην να εύρω εν αυτοίς το όνομα των Βυζαντινών ή Βυζαντίνων, όπως θέλεις. Μετεχειρίζονται τα ονόματα Ρωμαίοι, Γραικοί και περί τα τέλη Έλληνες … Φοβούμαι λοιπόν ότι το όνομα επλάσθη υπό των δυτικών, ημείς δε το εχάψαμεν”.

Η Ρωμανία λειτούργησε με τρεις πυλώνες

1 – Νέα πολιτειακή ιδεολογία με βάσιν την Ρωμαϊκήν οικουμένη,

2 – Χριστιανισμόν, ως συνδετικόν στοιχείο της,

3 – Ελληνικότητα (γλώσσα-πολιτισμός-παιδεία), ως καρδία της.

Ερμηνεύοντες την δομή, λειτουργίαν και ιστορικήν πόρευσιν του κράτους εκκινούμεν από τον Βασιλέα, ο οποίος “ελέω Θεού” είναι η βάσις του λαού (=Βασι-λεύς), ενώ πραγματικός ηγέτης του κράτους είναι ο Παντοκράτωρ κι ο Βασιλεύς στέφεται κι ευλογείται από Εκείνον, ως διακονητής Του επί γης. Η Πίστις ότι από τον Ύψιστον πηγάζει η Δύναμις κυριαρχεί καθ’όλον το ιστορικόν γίγνεσθαι.

(Βασιλεύς Βασιλέων, Βασιλεύων Βασιλευόντων)

Το Ελληνο-Χριστιανικόν ήθος της Ρωμανίας συνετέλεσε σε :

> Αρμονικήν ιεράρχησιν της εθνικότητος στην υπερεθνικότητα με υπέρτατον αγαθόν την αγιότητα κι όχι την πολιτική δύναμιν,

> Κατάργησιν της δουλείας για πρώτην φοράν παγκοσμίως,

> Έντονη κοινωνική μέριμνα γι ασθενείς ομάδες και ισότητα πολιτών/φύλων, ώστε να υπάρξουν κι Αυτοκράτειρες,

> Δυνατότητα παιδείας γι όλους κι ανάπτυξιν γραμμάτων/επιστημών με το Πανδιδακτήριον (1ον Πανεπιστήμιον παγκοσμίως) και την Βασιλικήν Βιβλιοθήκην, την μεγαλυτέραν του κόσμου,

> Εξέλιξιν του Ρωμαϊκού δικαίου βάσει του χριστιανικού ήθους,

> Εξελιγμένον/εκτεταμένον σύστημα υγείας γι όλους,

> Επί αιώνας οικονομικήν σταθερότητα σε αγαθά και συναλλαγάς

… και πλείστα άλλα αγαθά με καρδίαν την ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ σε μίαν υπερεθνικήν ένωσιν, οδηγούσα σε οικουμενικόν έθνος εντός Ορθοδοξίας, μίαν Χριστιανικήν κοινοπολιτείαν με απόλυτον κέντρον την Αγίαν Τράπεζαν της Αγίας του Θεού Σοφίας.

Το κράτος είχε τεραστία στρατιωτικήν δύναμιν χωρίς πολυμελή στρατόν αλλά με αρτίαν οργάνωσιν, αξιοποίησιν των ακριτών, πλήρη χρήσιν της τεχνολογίας (πχ υγρόν πυρ), θηριώδεις οχυρώσεις, κορυφαίους στρατηγούς και στρατηγικάς αλλά … υπέρ όλων διέθετεν την Υπέρμαχον Στρατηγόν, η οποία ΠΑΝΤΟΤΕ, ως “από μηχανής θεός”, έσκεπεν με το μαφόριόν Της άπαντας.

(https://www.brighteon.com/89dc4351-b043-4c86-bb01-dedcbd593a2a )

Ο μακαριστός π.Γεώργιος Μεταλληνός έγραψε :

Η συνένωση ρωμαϊκότητας και χριστιανικής πίστης έδωσε νέο χαρακτήρα και νόημα στην αυτοκρατορία. Μία νέα πολιτειακή ιδεολογία διαμορφώθηκε, ως νέα αυτοκρατορική ιδέα, που οδηγούσε στην υπέρβασιν της στατικής κατανοήσεως των συνόρων και στην οικουμενική συνείδησιν των πολιτών της. Η αυτοκρατορία ανεδείχθει οικουμενική, όχι λόγω της εδαφικής εκτάσεώς της, αλλά διότι στόχος της ήταν από την αρχή η προοδευτική ενσωμάτωσις όλων των Λαών της Οικουμένης στη χριστιανικήν/ορθόδοξον Πίστιν, σύμφωνα με το λόγο του Ιησού Χριστού :

«πορευθέντες, μαθητεύσατε πάντα τα έθνη» (Ματθ. 28, 19).
Το βαθύτερο νόημα του λόγου αυτού ερμηνεύει ο μεγάλος χριστιανός ποιητής και υμνογράφος Ρωμανός ο Μελωδός, καταγόμενος από τη Συρία, στο Κοντάκιό του εις τους Αγίους Αποστόλους, «μαθητεύσατε (=εκχριστιανίσατε) έθνη και βασιλέας». Κάθε εθνότητα δηλαδή καλείται να ενταχθεί, με όλην την πολιτειακή δομή της, στη μίαν Χριστιανικήν Αυτοκρατορία!


Μία η χριστιανική πίστις, μία η χριστιανική οικουμένη, μία η χριστιανική αυτοκρατορία.


Ο μεγάλος χριστιανός συγγραφέας Ωριγένης (β΄αι.) ερμηνεύει χριστολογικά τη νέαν αυτήν πραγματικότητα : ο Θεός επέλεξε να στείλει τον Υιόν Του στον κόσμον, όταν η Ρώμη είχε φέρει ενότητα και ειρήνη, για να διαδοθεί το Ευαγγέλιο χωρίς εμπόδια.


Και ο ιστορικός Ευσέβιος (δ΄ αι.) φθάνει στην ιδίαν ακριβώς διαπίστωσιν, που εισήλθε και στην λατρείαν της Εκκλησίας μας με τα γνωστό «τροπάριο» της υμνογράφου αγίας Κασσιανής (9ος αι.) : «Αυγούστου μοναρχήσαντος επί της γης, η πολυαρχία των ανθρώπων επαύσατο

και σου ενανθρωπήσαντος εκ της Αγνής, η πολυθεΐα των ειδώλων κατήργηται.

Υπό μίαν βασιλείαν εγκόσμιον αι πόλεις γεγένηνται,

και εις μίαν δεσποτείαν θεότητος τα έθνη επίστευσαν».

http://www.brighteon.com/5b8b2b97-3e73-433e-8605-60f04f1d7467

Φιλοσοφία της Ρωμανίας

(στοιχεία από https://capnews.me/%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%86%ce%bf%cf%81%ce%b5%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%b7-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%ce%b5%ce%b3%ce%b3%ce%b9%cf%83%ce%b9%cf%83-%cf%84%cf%89%ce%bd-%cf%84%cf%81%ce%b9%cf%89/ )

Η κατάλυσις των ελληνιστικών αυτοκρατοριών από το ρωμαϊκόν κράτος και η ανυπαρξία του Ελληνισμού για άνω των τεσσάρων αιώνων διάστημα, ανέδειξαν το πρόβλημα του Ελληνικού πολιτισμού, που ενώ μόνον αυτός ανέδειξε το πνευματικό στοιχείο, απέδειξεν ότι κάτι λείπει.

Αυτό που έλειπε, όχι γιατί ο Ελληνισμός δεν το ήξερε αλλά γιατί δεν μπορούσε να το “διαχειριστεί”, ήταν η ψυχή, αυτήν που ο Χριστός βεβαίωσεν ως αιώνιον και θεϊκόν στοιχείον του ανθρώπου και έδωσε τον τρόπον “διαχειρίσεώς” της.

Αν όλος ο αρχαιοελληνισμός ασχολήθηκε με την “χαλιναγώγησιν” του σώματος από το πνεύμα, ο χριστιανισμός ασχολήθηκε με την χαλιναγώγησιν σώματος και πνεύματος από την ψυχήν, ώστε να οδηγηθεί ο άνθρωπος όχι στα αόριστα και φανταστικά Ηλίσια πεδία αλλά προς την θέωσιν, τον από τον Δημιουργόν τεθέντα προρισμόν του ανθρώπου.

Ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός δεν απέτυχεν, αφού δεν υπήρξεν άλλος συγκρίσιμος πολιτισμός αλλά απλά έφθασε στα όριά του, τα όρια του ανθρώπινου κι έπρεπε να (συμ)πληρωθεί, όπως ακριβώς και ο Μωσαϊκός νόμος (συμ)πληρώθηκε από τον Χριστόν.

Δεν το θέτω θεολογικά (μην κατηγορηθώ ότι αιρετίζω) αλλά η προσωπική μου αίσθησις είναι η ύπαρξις δυο “παλαιών διαθηκών”. Μια η “αποκαλυφθείσα” Παλαιά Διαθήκη των εβραίων και μια η “σπερματικού λόγου” ελληνική φιλοσοφία.

Τελικώς ο πολιτισμός της Ρωμανίας είναι η βάσις του συγχρόνου δυτικού πολιτισμού (παρόλην την διαστροφήν του τελευταίου).

Περί ονομάτων Έλλην και Ρωμιός

Κάνοντας μιαν απλήν έρευνα με χρήσιν προγράμματος κειμενογράφου κι αφού έθεσα στο πρόγραμμα τα κείμενα Ιλιάδος κι Οδυσσείας έμεινα έκπληκτος από το αποτέλεσμα. Στην μεν Οδύσσεια δεν αναφέρεται ΠΟΥΘΕΝΑ η λέξις Έλλην/Ελλάς/Ελληνικός στην δε Ιλιάδα αναφέρεται μόνο δύο φορές η λέξεις Έλληνες, όχι σαν εθνολογικός προσδιορισμός αλλά σαν προσδιοριστικό των Μυρμιδόνων (των κατοίκων της Φθίας, πατρίδος του Αχιλλέως) σε αντίθεσιν των Αχαιών. Αν ο Όμηρος ονομάτιζε όλους Έλληνες, τους Αχαιούς τους θεωρούσε κάτι άλλο;

Αργότερα ο Ηρόδοτος (αρχάς 5ου αι.πΧ.) στην ιστορικήν περιγραφήν των Περσικών πολέμων αρχίζει να αναφέρεται στα ονόματα Έλλην/Ελλάς/Ελληνικός κι αυτή η αναφορά συνεχίζεται μέχριν το περίφημον “Ελλήνων πλην Λακεδαιμονίων” του Μεγάλου Αλεξάνδρου προς τα τέλη του 4ου αι.πΧ. Κατά την περίοδον αυτών των σκάρτων δυο αιώνων γίνεται η εντονωτέρα αναφορά του ονόματος Έλλην, ως εθνολογικόν προσδιοριστικόν. Καλοπροαίρετα να προσθέσουμεν ως το κομβικόν ιστορικόν έτος 146πΧ., οπότε ολοκληρώνεται η Ρωμαϊκή κυριαρχία του ελλαδικού χώρου και έχουμε ένα ιστορικόν εύρος τριάμισυ αιώνων (490-146πΧ) με εθνολογικήν χρήσιν του ονόματος Έλλην. Γράφω “καλοπροαιρέτως” καθόσον όπου πήγε ο Μέγας Αλέξανδρος ακόμη ως σήμερα ως Γιουνάν (Ίωνες) μας γνωρίζουν και συμπεραίνω ότι με αυτό το όνομα τους κατέκτησε. Αλλά και οι επίγονοί του, εις τα ελληνιστικά κράτη δεν χρησιμοποίησαν το όνομα Έλλην καθόσον αν το είχαν χρησιμοποιήσει, όπως προανέφερα, θα μας ήξεραν ως Έλληνες κι όχι ως Γιουνάν.

Δεν προσπαθώ να υποτιμήσω το τιμημένον όνομα Έλλην αλλά και το όνομα Ίων/Ιωνία είναι εξ ίσου τιμημένο (να μην λησμονείται ότι η Ιωνία είναι η πατρίς της Ελληνικής φιλοσοφίας). Απλά το αναφέρω διότι αποτελεί απλά μια εμμονήν των (δήθεν) Ελληνιστών (κακοπροαιρέτων ή καλοπίστων μη ορθώς ενημερωμένων) για να βάλλουν μιαρώς κατά Χριστιανισμού/Ορθοδοξίας.

Αντιθέτως το όνομα Ρωμιός χρησιμοποιείται γύρω στους 17 αιώνες!!!

Τι ήταν τελικώς η Ρωμανία

Πολιτισμός είναι πρωτίστως ανθρωπισμός & ψυχική ανάτασις, κοινωνική πρόνοια & ισότης, τέχνη & παιδεία γι όλους. Υπεράνω όλων όμως είναι Ήθος, είναι Θεία Πρόνοια. Ως κράτος η Ρωμανία, με καρδίαν τον Ελληνισμόν, τα προσέφερεν όλα αφειδώς πρώτη φοράν παγκοσμίως.

Αν η πνευματικότης του αρχαιοελληνισμού προετοίμασε την σωματικήν αντίστασιν έναντι των μηδικών επιδρομών, η Ελληνορθοδοξία ανέδειξε την μεγαλυτέρα και πλέον μακρόχρονην αυτοκρατορίαν της Ρωμανίας, η οποία για περισσότερα των χιλίων ετών αντεστάθη βαρβαρικών και (αγριο)πνευματικών (βλέπε αιρέσεις) επιδρομών.

Η Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ή Ρωμανία υπήρξεν το μοναδικόν Χριστοκεντρικόν κράτος, η αντανάκλασις του Βασιλείου των Ουρανών επί γης. Ασφαλώς διοικούμενον από ανθρώπους είχε και τα ελαττώματα αυτών αλλά και περίσσευμα Θείας Χάριτος, την Οποίαν απήλαυσαν οι πολίτες και συνετέλεσε πολλάκις εις την ανθρωπίνην υπέρβασιν, όπως και στην Αρχαίαν Ελλάδα, με την διαφοράν όμως ότι η Χάρις ήτο “εμφανής”, εδίδετο άπλετος και οι Άγιοι “χόρευαν”.

Αυτό συνεκέντρωσεν την μήνιν του προαιωνίου κακού και είναι ο λόγος, δια τον οποίον η εποχή της Ρωμανίας έχει “διαβολικά διαβληθεί” περισσότερον από οποιανδήποτε άλλην ιστορικήν εποχήν.

Οι περισσότεροι δυστυχώς όταν ομιλούν περί Ελληνικού πολιτισμού αναφέρονται μόνον εις τον αρχαιοελληνισμόν, παραγνωρίζοντες τον ενδοξότατον Ελληνικόν μεσαιωνικόν πολιτισμόν, για τον οποίον ο Περικλής Γιαννόπουλος έγραψε : «…την μεγαλειτέραν και σπουδαιοτέραν εποχήν του παρελθόντος μας, την Βυζαντινήν, το Κλειδί προς νόησιν της αρχαίας, προς νόησιν της τωρινής Ελλάδος, προς νόησιν Ελληνισμού και Έλληνος, την είχε βυθίσει η Ευρώπη εις απύθμενον βάθος βορβόρου…». Πολλοί λοιπόν την αγνοούν και την αποφεύγουν συστηματικά.

ΡΩΜΑΝΙΑ κι ελληναράδες

Έρχομαι λοιπόν στον τίτλο του άρθρου. Οι ελληναράδες είναι αυτοί που ενοχλούνται από την μεσαιωνικήν ιστορίαν της Ελλάδος (αγνοώντας τον μεγάλον Έλληνα εθνικιστήν Περικλή Γιαννόπουλον, μέντορα του σύγχρονου εθνικισμού που διπλασίασε την Ελλάδα το 1912-13, δήθεν υπέρ του αρχαιοελληνισμού, τον οποίον αγνοούν πλήρως. Λένε ότι είναι Έλληνες αγνοώντας την ουσίαν του Ελληνικού πολιτισμού, θεωρώντας ότι μόνον εκφράζεται από τα σπαθιά και τα δόρατα των μηδικών πολέμων και της Αλεξανδρινής εποχής. Βλέπουν μόνον ‘καουμπόϋκα’ το θέμα Ελληνισμός κι αγνοούν με ποιους Έλληνες συντάσσονται, τον Σωκράτην ή αυτούς που τον δολοφόνησαν, στεκόμενοι απαθείς στο θέμα Φιλοσοφία, αγνοώντας τι είναι Επιστήμη και πολιτισμός και οδεύοντας ξυπόλητοι στ’ αγκάθια στους επερχόμενους καιρούς. Με παρωπίδες και κοντόφθαλμη λογική (;;;) μετατρέπουν το «εν οίδα, ότι ουδέν οίδα» σε “εν οίδα, ότι τα πάντα οίδα”, αγνοούν το «μηδένα προ του τέλους μακάριζε» κι ας αναρωτηθούν αν θα μπορούσαν να ψελλίσουν το «Ω ξειν, αγγέλλειν Λακεδαιμονίοις ότι τήδε κείμεθα τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι». Απλά κάποιοι εξ αυτών (κάπως διαβασμένοι) ομιλούν περί της ανάγκης διακυβερνήσεως των Ελλήνων από τους αρίστους. Πόσον φρούδες ελπίδες έχουν, όταν παραγνωρίζουν ότι οι άριστοι των αρίστων, Πλάτων κι Αριστοτέλης, μαθητής και δάσκαλος (κι αμφότεροι μαθηταί του Σωκράτους) όχι απλά δεν συμφώνησαν αλλά “πλακώθηκαν” μεταξύ τους… Για να “ανέβουν” πνευματικά τους συστήνω αυτό > https://www.brighteon.com/0a9f6fc8-3e7e-4b3b-9757-8829bf40cd52 .

Αντιθέτως οι Ρωμιοί δεχόμαστε όλον τον Ελληνισμόν, αποκηρύσσοντας μόνον ότι έχει σχέσιν με τους ολύμπιους ψευτοθεούς, τους διαχρονικούς κοτσαμπάσηδες του Ελληνικού γένους. Δεχόμαστε τον Ιησούν Χριστόν ως τον Μοναδικόν Θεόν των πάντων, όπως η Ορθοδοξία ορίζει και με Αυτόν πορευόμαστε για τον αιώνα των αιώνων. Αν κάποιοι κατηγορούν ότι η Ορθοδοξία τάσσεται κατά των Ελλήνων φιλοσόφων ας πάρουν την απάντησίν τους από τον Μέγα Βασίλειον εις τον νόμον, λόγον και κάλλος του Ελληνισμού ο Χριστιανισμός ανύψωσε τις υπάρχουσες πίστιν, θυσίαν κι αγάπην για να υμνήσουν μαζί την αρετήν, σφυρηλατώντας ένα μοναδικό κράμα“, την ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΙΑΝ. Η Ρωμανία λοιπόν απλώς αναδιέταξε και συμπλήρωσε τον αρχαιοελληνισμόν, με την Θείαν Σοφίαν ενώ οι ελληναράδες αρνούνται την σπουδαιοτέραν ιστορικήν εποχήν των Ελλήνων. Συμπλήρωσε τον αρχαιοελληνισμόν, με την Θείαν Σοφίαν ενώ οι ελληναράδες αρνούνται την σπουδαιοτέραν ιστορικήν εποχήν των Ελλήνων. Ας μελετήσουν τις πλάνες ΝΕΟ-πλατωνισμού και ΝΕΟ-πυθαγορισμού, που νομίζουν ότι είναι ελληνικά αλλά δημιουργήθηκαν από ΜΗ έλληνες σιωνιστές, παραπλανώντας τους Έλληνες (όχι τους Ρωμιούς αλλά τους ελληναράδες).

Ο συνειδητοποιημένος Ρωμιός οδεύει με σύμμαχον τον Χριστόν, ώστε να αποδειχθή ανώτερος από ημίθεος στα δεξιά του Χριστού, να γίνει κατά Χάριν Θεός αφού περάσει τις εξετάσεις επί γης σαν το επίγειο χέρι του Χριστού. Υλοποιεί την πρόσκλησιν κι επαγγελίαν του Χριστού, που ασφαλώς είναι ανοιχτή προς κάθε άνθρωπον, όπως ήταν δεκτός κάθε πολίτης της Ρωμανίας ανεξαρτήτως έθνους, Αλλά μήπως κι ο Αλέξανδρος δεν έκανε το ίδιο, δεχόμενος τους πάντες;

Καλή φώτισιν σε όλους μας! Και να ευχαριστήσω πάλιν τον φίλον μου Ιωάννη Βαρκάρη, που μου έδωσε την ευκαιρία να αναπτύξω ένα αγαπημένο μου θέμα.

Cyan Uranus

Αναγνώσεις: 192
Σημερινές: 0