Γράφει ο Ιωάννης Βαρκάρης*

Μυθιστόρημα

Ήταν σχεδόν μεσάνυχτα όταν ο Φανούρης με πήρε τηλέφωνο. Είχε ανησυχία εκείνη την νύχτα. Μέρες τώρα τον έβλεπα να γίνεται σκυθρωπός και απόμακρος αλλά σήμερα φαινόταν ότι θα αποφάσιζε να λύσει την σιωπή του.

-«Δάσκαλε πρέπει να σου μιλήσω» μου είπε χωρίς περιστροφές και με έναν απότομο τόνο.Εγώ αν και ήξερα τι τον προβλημάτιζε έκανα τον ανήξερο. Τον είχα πολλά χρόνια κοντά μου και είχα πλέον μάθει τα όρια του,ωστόσο δεν ήθελα να του κόψω την φόρα καθώς ήταν μια καλή ευκαιρία να τον δω και να τον ενημερώσω για την κατάσταση της επανάστασης. Συγχωρέστε με όμως που ξέχασα να σας πω λίγα πράγματα για τον εαυτό μου. Ίσως ήταν τόση η βιασύνη μου να σας εξιστορήσω τα συμβάντα εκείνης της νύχτας που έκανα το λάθος να μην σας εξηγήσω εξ αρχής κάποια πράγματα για το άτομο μου ώστε να γνωρίζετε το υπόβαθρο αυτής της συζήτησης.

Οι γύρω μου με φωνάζουν «Δάσκαλο». Δεν είναι κάτι που διάλεξα εγώ αλλά βγήκε στην πορεία της ζωής μου τόσο ὲντονα που πλέον δεν έχει σημασία το πραγματικό μου όνομα για κανέναν. «Δάσκαλος σε τι;», ίσως αναλογιστείτε διαβάζοντας αυτές τις γραμμές. Μπορεί σε κάποιον αμαθή ή σε κάποιον που δεν είναι εξοικειωμένος με το ζήτημα να ακουστεί ως πλεονασμός ή ως υπερβολή -ωστόσο όσοι έχουν εντρυφήσει σε αυτές τις τέχνες το γνωρίζουν το θέμα- αλλά θα το πω όπως πρέπει για να καταλάβει ο αναγνώστης την ειδικότητα μου. Είμαι δάσκαλος επανάστασης. Αναλαμβάνω να διδάσκω ανθρώπους πως να κάνουν μια επανάσταση. Ωστόσο εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσω κάτι που αφορά την τέχνη μου. Η επανάσταση δεν αφορά απαραίτητα αιματηρές καταστάσεις και εμπόλεμες συρράξεις. Μια επανάσταση μπορεί να είναι κοινωνική ή θα μπορούσε να είναι τεχνολογική όπως θα μπορούσε να είναι θρησκευτική. Γενικά επανάσταση ορίζεται ως «η αλλαγή μιας τάξης πραγμάτων σε μια άλλη τάξη πραγμάτων». Έτσι λοιπόν ενώ άλλοι άνθρωποι ειδικεύτηκαν στην κοινωνιολογία ή στην Μουσική εγώ ειδικεύτηκα στο πως να διδάσκω τους ανθρώπους να ανατρέπουν «τάξεις πραγμάτων». Δεν το κάνω εγώ. Μόνος μου δεν θα μπορούσα. Αυτοί το κάνουν με την δική μου συνδρομή και νομίζουν πως το κάνω εγώ και γιαυτό με λένε Δάσκαλο. 

Όμως επειδή αισθάνομαι ότι σας κούρασα με τα δικά μου θα συνεχίσω την εξιστόρηση ὸσον αφορά την εξέλιξη εκείνου του τηλεφωνήματος από τον Φανούρη. Ήταν μαθητής μου εδώ και 4 χρόνια αν και τον γνώριζα από πολύ παλαιότερα. Μικρότερος αδερφός του Κώστα ενός παιδικού μου φίλου τον είχα γνωρίσει στις εξορμήσεις που κάναμε ως νέοι. Και με τα χρόνια αν και έκοψα τις φιλίες μου με τον Κώστα, διότι δεν συμφωνούσαμε στις απόψεις περί επανάστασης, έμεινα φίλος με τον μικρότερο αδερφό του τον Φανούρη, μέχρι που μια μέρα πριν από 4 χρόνια μου ζήτησε να τον μάθω να κάνει μια επανάσταση, και από τότε… έγινε μαθητής μου. Τα μαθήματα συνήθως δεν κρατάν πάνω από 2 χρόνια -και ίσως και λιγότερο αν ο μαθητής είναι επαναστατικό πνεύμα- όμως εδώ ο Φανούρης ήθελε πραγματικά να μάθει πως να κάνει μια επανάσταση διαφορετική από όλες τις άλλες η οποία άγγιζε τα όρια του αδυνάτου: Ήθελε να μάθει πως γίνεται μια επανάσταση εναντίον της…. Νέας Τάξης Πραγμάτων!

Πραγματικά όταν το άκουσα τότε προβληματίστηκα. Μπορούσα να διδάξω τον οποιονδήποτε πως να ανατρέψει μια Τάξη πραγμάτων αλλά  δεν είχα σκεφθεί ότι κάποιος θα ήθελε να ανατρέψει μια Νέα Τάξη. Όλες οι αξιοπρεπείς επαναστάσεις του πλανήτη και τις ιστορίας γίνανε σε κάτι παλιό και η επανάσταση ήταν το νέο. Η αλλαγή. Εδώ έπρεπε να αλλάξουμε το Νέο με κάτι παλιό. Όλοι οι συλλογισμοί έπρεπε να γίνουν ανάποδα και η ακολουθία των δράσεων που έπρεπε να διδαχθούν εκτός από πολύπλοκη θα ήταν και τελείως πειραματική. Όμως δέχθηκα την πρόκληση, όχι τόσο από επαγγελματική υπερηφάνεια όπως ίσως θα σκεφτείτε, αλλά πιο πολύ από επαγγελματική περιέργεια με την χαρά του επιστήμονα που ξεκινάει ένα καινούργιο πείραμα που αν πετύχει θα ωφελήσει την επιστήμη του και τον κόσμο. Μετά από αρκετή σκέψη και πολλά εσωτερικά ερωτηματικά ομολογώ,δέχθηκα την πρόταση και ανάλαβα να μάθω στον Φανούρη πως να κάνει επανάσταση ενάντια στην Νέα Τάξη Πραγμάτων και μαζί με αυτόν θα μάθαινα και εγώ τα αποτελέσματα των θεωριών μου επί του θέματος….

Στον Φανούρη δεν του πήρε πολλή ώρα να έρθει στο σπίτι. Είχε εκείνη την μηχανή που έτρεχε όταν την καβαλούσε σαν να τον κυνηγάει κάποιος. Δεν συμφωνούσα με τις μηχανές. Δεν κάνουν καλό σε μια επανάσταση όμως αυτό θα το δούμε σε κάποιο άλλο κεφάλαιο της ιστορίας αυτής. Ο Φανούρης μπαίνοντας μέσα στο σπίτι μου έκατσε στην πρώτη καρέκλα που βρήκε μπροστά του ρίχνοντας το σώμα του πάνω σε αυτήν με έναν τρόπο λες και ήταν κάποιο βάρος που ήθελε να ξεφορτωθεί. Εγώ έκατσα απέναντί του και έκανα πως δεν παρατήρησα τα ανήσυχα και πρησμένα του μάτια. Συνέχισα να καπνίζω το τσιγάρο μου και να πίνω ένα τσάι που είχα σερβίρει από ώρα κοιτάζοντας τον διερευνητικά.

-«Το έβλεπα Δάσκαλε από μέρες ότι δεν πηγαίναμε καλά» μου είπε μετά από κάποιες στιγμές περισυλλογής

-«Εγώ όμως δεν είδα και δεν βλέπω κάτι τέτοιο» απάντησα με βεβαιότητα και συνέχισα προτού ο συνομιλητής μου προφτάσει να πει λέξη:«Αντιθέτως πάμε καλά.Πολύ καλά».

Ο Φανούρης με κοίταξε με ένα μισό-ηλίθιο χαμόγελο. Έμοιαζε σαν τον άνθρωπο που μόλις ξυπνούσε από έναν εφιάλτη και το ξύπνημα του ήταν σε ένα δωμάτιο που δεν είχε ξαναδεί.

-«Μα δάσκαλε δεν είδες; Μας ρίξαν την σελίδα. Μόλις αναρτήσαμε εκείνο το θέμα με την Εβραία που πέθανε και ήταν αδερφή ενός πολιτικού μας την ρίξανε»

-«Υπέροχα νέα λοιπόν. Πάμε καλά!!!» επανέλαβα με σιγουριά.

-«Δεν καταλαβαίνω» ψέλλισε ο Φανούρης κάνοντας εκείνο το τικ με το μάτι του που ήταν χαρακτηριστικό του από τότε που ήταν παιδί.

-«Θυμήσου τα πρώτα μαθήματα. Όταν είναι ΟΛΑ ΛΑΘΟΣ πρέπει να κάνεις τις ανάποδες κινήσεις για να σου βγούνε σωστά. Θυμάσαι; Μας ρίξανε την σελίδα ωραία. Τι έγινε; Θα σου πω εγώ τι έγινε. Στην συνείδηση του κόσμου φάνηκε πως τους ενοχλούμε. Συνεπώς καθιερωθήκαμε ως επαναστάτες σε όσες δυνάμεις θέλουν να αντισταθούν. Μπορεί κάποιοι να φοβήθηκαν αλλά αυτοί δεν κάνουν για τον σκοπό μας ούτως η άλλως. Οι άλλοι ενδιαφέρθηκαν.Αλήθεια σου λέω-και ξέρεις πως δεν λέω ψέμματα σε αυτά τα θέματα- εκείνη την ημέρα με πήραν τηλέφωνα πολλά άνθρωποι που με είχαν ξεχάσει και ρωτούσαν να μάθουνε. Εγώ τους είπα τα πράγματα πως γίνανε στην υπόθεση της σελίδας και αρκετοί από αυτούς πλέον είναι με το μέρος μας στην υπόθεση μας. Από απλοί αναγνώστες γίνανε στρατιώτες.»

-«Θες να πεις ότι χάσαμε την σελίδα αλλά κερδίσαμε κάποιους ανθρώπους….» είπε ο Φανούρης δύσπιστα.

-«Θέλω να πω ότι αυτό είναι το αντίθετο του «όλα λάθος» στην συγκεκριμένη περίπτωση. Το κατεστημένο-αν μπορούμε να πούμε έτσι την Νέα Τάξη Πραγμάτων-κάνει παιχνίδι με τα κουμπιά του Ίντερνετ διότι η Τάξη του βασίζεται σε αυτά. Ένα γεγονός που είναι σε όλα του λάθος. Εμείς κάνουμε το αντίθετο του όλα λάθος: Κάνουμε παιχνίδι με τους ανθρώπους και όσο το κατεστημένο κερδίζει κουμπιά εμείς κερδίζουμε ανθρώπους. Την σελίδα θα την ξανασηκώσουμε αύριο. Δεν έγινε τίποτα. Αν όμως κάθε φορά που μας την ρίχνουν εμείς κερδίζουμε ανθρώπους τότε κάνουμε κάτι σωστό ενάντια στα….όλα λάθος και μπορώ να πω επικερδές για την υπόθεση μας»

Μετά από αυτή την κουβέντα ο Φανούρης άλλαξε μορφή. Δεν ήταν απλώς μια ανακούφιση. Αυτό μου το εξήγησε πολύ μετέπειτα από εκείνη την νύχτα.

Συνεχίζεται……..(Εδώ το δεύτερο μέρος)

*Ο Ιωάννης Βαρκάρης είναι συγγραφέας και εκδότης, κατοχυρωμένος στην Εθνική βιβλιοθήκη, που χρησιμοποιεί καλλιτεχνικά  αντώνυμα(ψευδώνυμα) όπως κάθε καλλιτέχνης και συγγραφέας δικαιούται βάση των διεθνών νόμων περί πνευματικών δικαιωμάτων.

Αναγνώσεις: 278
Σημερινές: 0