Όταν το είδα, μου άρεσε πάρα πολύ και είπα να το μοιραστώ μαζί σας. Καλή σας διασκέδαση..

Μάθε τέχνη κι άσ’ τηνε, που λένε! Θα μπορούσα κάλλιστα (εκτός απ’ το να εξασκώ τη μέχρι σήμερα δουλειά μου) να γίνω σεναρίστας βιντεοπαιχνιδιών, και να βγάζω ένα αξιοσέβαστο (μαύρο) εισόδημα. Οπότε, δίνω εδώ «δείγμα γραφής» για το βιογραφικό μου στην πιάτσα! 🙂

Ξεκινάμε με τον ήρωα του παιχνιδιού.

Ο ήρωας μας είναι ένας σύγχρονος άνθρωπος, Έλλην (ξέρετε, επίλεκτο dna κτλ), ο οποίος δεν διαπρέπει ιδιαίτερα στις γρήγορες κινήσεις. Οπότε, ξεκινάει η μέρα του σ’ ένα δωμάτιο με μια τηλεόραση, στην οποία ένας καραγκιόζης λέει πως πρέπει όλοι να εμβολιαστούν. Ο ήρωας μας χασμουριέται, πίνει μια γουλιά φραπέ, πάει για (δεύτερο) πρωινό κατούρημα, και τελικά βγαίνει έξω απ’ το σπίτι.

Αυτό ήταν η εισαγωγή του γκέημ η βιτρίνα!

Πρώτη πίστα, τώρα: στον δρόμο, διάφοροι τύποι με άσπρες ιατρικές ποδιές και σύριγγες με βελόνες πάνε να τον αγγίξουν, και του λένε να κάνει εμβόλιο. Ο τυπάκος μας επιταχύνει το βήμα, αλλά επιταχύνουν και οι δόκτορες. Πρέπει να τους ξεφύγει!… διότι κάθε παιχνίδι πρέπει να ‘χει και εχθρούς. Εάν τους ξεφύγει (και το σκορ απάνω δεξιά αυξάνει), θα τους ξεφύγει χωμένος σ’ ένα στενό, ανάμεσα σε δύο πολυκατοικίες.

Εκεί, τώρα, συναντάει μια ξανθιά γκόμενα ντυμένη βαριά (με παλτό, καπέλο, κουκούλα, μαύρα γυαλιά Ηλίου, κτλ), η οποία αρχίζει να ξεντύνεται. Κι εκεί που πάει ο τυπάκος μας να χαρεί, τσούπ! η γκόμενα εμφανίζει από μέσα μια στολή νοσοκόμας (με κοντή φουστίτσα) και βγάζει απ’ το παλτό της μια ένεση! lol!!!

Εδώ, τώρα, κάθε καθυστέρηση για χάζεμα στα μπούτια και τα λοιπά καλούδια της γκόμενας σημαίνει το τέλος! Επομένως, ο ήρωας μας πρέπει να την κοπανήσει κατεπειγόντως. Αλλά, προκειμένου να την κοπανήσει, πρέπει ν’ ανέβει σε ταράτσες… κι εννοείται πως πρέπει να βρει τρόπο ν’ ανεβεί! Όχι, βέβαια, με τον τρόπο των μοναχών Σαολίν, αλλά με διάφορες σκάλες πυρασφάλειας κτλ. Επίσης, πρέπει να βρει τρόπο (το «πασχαλινό αυγό», που λένε για τα μυστικά κόλπα των βιντεοπαιχνιδιών) να σταματήσει να τον κυνηγάει η γκόμενα, η οποία ανεβαίνει κι αυτή ξοπίσω του με τη σύριγγα προτεταμένη· κι αυτός είναι να την κάνει να παραπατήσει σ’ ένα χαλασμένο σκαλί, για να σπάσει το τακούνι της.

Στο μεταξύ, χτυπάει το κινητό απ’ τ’ αφεντικό του, που ο δικός μας άργησε στη δουλειά. Άρα, πρέπει να βρει δικαιολογία! Σοβαροφανής δικαιολογία προσθέτει στο σκορ, μαλακία δικαιολογία αφαιρεί.

Δεύτερη πίστα

Αφού την κοπανήσει και ξανακατεβεί στον δρόμο, ανακαλύπτει πως έπεσε σε γειτονιά που είναι πιάτσα ναρκωτικών!… κι εκεί τον παρεξηγούν για πρεζάκια, και πλέον τον κυνηγάνε ναρκέμποροι να του κάνουν ένεση ηρωίνης, και πρεζόνια να του φάνε το πορτοφόλι. Εδώ, η διαφυγή πάλι είναι από ταράτσες, αλλά χωρίς σκάλες και σαχλαμάρες. Μόνο με κόλπα «παρκούρ», που λένε! (Έ, όσο πάνε οι πίστες, δυσκολεύουν!) Άμα τα πετύχει τα κόλπα, διαφεύγει (διότι τα πρεζόνια είναι μέσα σε ψιλοντάγκλα, και δεν μπορούν ν’ ακολουθήσουν – οι δέ πρεζέμποροι δεν τυγχάνουν τόσο αθλητικοί τύποι, και παρομοίως αδυνατούν ν’ ακολουθήσουν). Αλλιώς, πάπαλα.

Στο μεταξύ, ξανά τηλεφώνημα απ’ το αφεντικό, ξανά δικαιολογίες, ξανά αυξομείωση του σκόρ, κτλ κτλ.

Τρίτη πίστα

Ξανακατεβαίνει στον δρόμο, σε γειτονιά κάπως κυριλέ. Αλλά εκεί έχει ένα οίκημα με ταμπέλα «Εμβολιαστικό Κέντρο», κι από ‘κεί μέσα βγαίνουν διάφορα ρακένδυτα ζόμπι, που του επιτίθενται. Εδώ, τώρα, δεν υπάρχουν ταράτσες γύρω απ’ το εμβολιαστικό κέντρο έχει πάρκο. Άρα, η διαφυγή αυτή τη φορά θα είναι από υπόνομο (που πρέπει να τον ανακαλύψει), και στα δεινά του ήρωά μας προστίθεται η βρώμα.

Ξανά αφεντικό, κτλ κτλ.

Τέταρτη πίστα

Όταν τελικά ξεφύγει απ’ τα ζόμπι και ξαναβγεί στην επιφάνεια, πέφτει απάνω σε μια γριά, η οποία τον μυρίζει, κρατάει τη μύτη της, κάνει «- Πίφφφ!», του τη λέει άσχημα, και φωνάζει τους μπάτσους – σε στιλ πιάστε τον αλήτη! Τώρα, τον κυνηγάνε και μπάτσοι με θερμικές κάμερες, κτλ. Άρα, ξανά υπόνομος και βούτηγμα στα βρομόνερα, για να πέσει η θερμοκρασία του σώματος και να μην τον βρουν.

Αφεντικό δεν έχει τώρα, διότι το κινητό βράχηκε και δεν λειτουργεί.

Πέμπτη πίστα

Ξαναβγαίνει στην επιφάνεια, αλλά τώρα αναδίδει μπόχα πεταμένων σάπιων κρεάτων από παρακείμενο χασάπικο, και τον παίρνουν στο κυνήγι μεγαλόσωμα αδέσποτα πεινασμένα (κι αγριεμένα) κοπρόσκυλα. Διαφυγή μέσα από μια πόρτα πολυωρόφου πολυκαταστήματος, «μώλ» που λένε. «- Γούτς γούτς γούτς!», χαδάκια, καλοπιάσματα στους κόπρους, δεν παίζουν.

Έκτη πίστα

Μόνο που το μαγαζί αυτό είναι κυριλάτο μαγαζί γυναικείων ρούχων κι εσωρούχων! Τώρα τον κυνηγάει ένα τσούρμο από διάφορες αγριεμένες κυράτσες (σε διάφορα στάδια ντυσίματος, έως μισογδυσίματος), που τον πέρασαν γι’ ανώμαλο (μπανιστιρτζή, ούτως ειπείν), και θέλουν να τον πιάσουν και να τον πατήσουν από κάτω.

Στο μεταξύ, το κινητό στέγνωσε και ξαναλειτουργεί, και το αφεντικό του τον βρίζει. Αλλά εδώ:

  • Αντρική απάντηση, σε στιλ: «- Άει σιχτήρ, ρε, κι εσύ κι η δουλειά σου!», δίνει υψηλό σκορ.
  • Αντιθέτως, απαντήσεις με γλείψιμο (συγνώμες, και τέτοια) μειώνουν αγρίως το σκορ.

Η διαφυγή εδώ απ’ τις αγριεμένες είναι «σκαλομαρία» σε τρόλεϊ. Μόνο που παραμονεύει το λάθος να πιάσει τα ηλεκτροφόρα καλώδια, οπότε game over.

Έβδομη πίστα

Το τρόλεϊ τελικά τον βγάζει σε μια άκρως υποβαθμισμένη γειτονιά, με παλιές, διαλυμένες βρωμοπολυκατοικίες κι ενοίκους αλλαχακμπάρηδες λάθρο. Οι οποίοι, βέβαια, τον κυνηγάνε με μαχαίρια. Εδώ η διαφυγή είναι τρεχαλητό, ανάμεικτο με σταματήματα για κλωτσιές σε όποιον τον πλησιάσει.

Όγδοη πίστα

Έλα, όμως, που η παρακείμενη γειτονιά (όπου φτάνει τρέχοντας) είναι γεμάτη με παραγκοπερίπτερα (και στρογγυλές τέντες / πλαστικές καρέκλες από γύφτο) από «Μή» Κυβερνητικές Οργανώσεις!… που διαπιστώνουν ότι τον τύπο τον κυνηγάνε τα τζιχάντια, άρα είναι «φασίστας»! Και τον παίρνουν στο κυνήγι κι αυτές!

Το κόλπο εδώ είναι (εκτός απ’ το τρέξιμο) ν’ αναφωνήσει: «- Σκατά στους φασίστες, σύντροφοι!» Δεν θα σταματήσει μεν το κυνηγητό, αλλά θα καθυστερήσει αρκετά δευτερόλεπτα να ξαναρχίσει… μέχρις ότου οι νομπελίστες των «ΜΚΟ» καταλάβουν τι ακριβώς άκουσαν, και το αξιολογήσουν ως αληθές, ή ψευδές. (Θα το αξιολογήσουν τελικά ως ψευδές -αφού τον κυνηγάνε τα λαθροσυντρόφια, παναπεί πως είναι φασίστας, αλλά θα του έχουν δώσει ικανό χρόνο διαφυγής.)

Ένατη πίστα

Εάν καταφέρει να φτάσει μέχρις εδώ ακέραιος, η ένατη πίστα είναι το αποκορύφωμα. Τον κυνηγάνε άπαντες και άπασαι!!! Γιατροί, νοσοκόμες, πρεζέμποροι, πρεζόνια, ζόμπι, μπάτσοι, σκύλοι, κυράτσες, λαθροτζιχάντια, «μ»κυοατζήδες… ενώ το κινητό κουδουνίζει απανωτά. (Διότι ο αφεντικός συνειδητοποίησε πως δεν θα ξαναβρεί τέτοιο κορόιδο, άρα είναι λάθος να τον απολύσει για μια μέρα αναγκαστικής κοπάνας.) Κι από πάνω πέφτουν βόμβες από «Μπαϋρακτάρ» της Τούρκ Χαβά Κουβετλερί! Δεν γλυτώνει με τίποτε!

Παρεκτός κι αν, εκτός από τρέξιμο με ζίγκ-ζάγκ (για ν’ αποφύγει τις βόμβες), βρει το κόλπο του διαίρει και βασίλευε! Πρέπει να κινηθεί με τέτοιον τρόπο, που να επιστήσει:

  • την προσοχή των τζιχαντιών στις κυράτσες και τις νοσοκόμες (που θα τις νομίσουν για παρθένες ουρί του ισλαμοπαραδείσου),
  • την προσοχή των πρεζεμπόρων στα ζόμπι (που θα τα νομίσουν για πελάτες),
  • την προσοχή των «Μ»ΚΟ-ατζήδων στα πρεζόνια (που επίσης θα τα περάσουν για πελάτες σε μελλοντικό -χρηματοδοτούμενο, εννοείται- «πρόγραμμα φιλανθρωπικής διάσωσης» και λοιπές μπούρδες),
  • την προσοχή των γιατρών στους σκύλους (που θα τα περάσουν τα σκυλιά για νοσογόνους παράγοντες, και θα τα κυνηγάνε να τους κάνουν ενέσεις),
  • και, τέλος, την προσοχή των μπάτσων σ’ όλες τις παραπάνω ομάδες, για …να τηρηθεί η τάξη! 

Στο μεταξύ, για να δυσκολέψουμε τα πράγματα, βάζουμε στο παιχνίδι και expert player mode. Όπου έχει εξτρά δυσκολίες, φερ’ ειπείν τού ‘ρχεται του ήρωά μας να τα κάνει. Αλλά πρώτον πρέπει να βρει κατάλληλο μέρος, και δεύτερον να βρει κωλόχαρτο. Σε ακατάλληλο μέρος, σημαίνει ότι θα τον βρουν κι αλίμονο του! Αν, πάλι, μείνει ασκούπιστος, επιταχύνεται το τρέξιμο κι αυξάνονται τα βρισίδια όσων των κυνηγάνε. Αν, τέλος, κρατηθεί και δεν τ’ αμολήσει, επιβραδύνεται το δικό του τρέξιμο – με κίνδυνο της ζωής του.

Κάπου εδώ τελειώνει (επιτυχώς) το παιχνίδι, κάνουμε χάϊ σκορ, έχει και μια σεκάνς χωρίς συμμετοχή του παίκτη, όπου ο ήρωας μας πχ βρίσκει τουαλέτα και ευχαριστιέται χέσιμο, και παίζουν μουσικές και τέτοια. Το θέμα, όμως, είναι, ότι όλα αυτά λίαν συντόμως θα μεταφερθούν όχι σ’ ένα κομπιούτερ κοντά σας, αλλά σε μια γειτονιά κοντά σας. Κι αντί για γκέημ όβερ και μουσικές (λυπητερές), θ’ ακούγονται συνεχώς ψαλμωδίες και το: 

«- Ζωή σ’ εσάς!»

Ας ελπίσουμε να παραμείνουν στον κόσμο των ηλεκτρονικών υπολογιστών… αλλιώς, προετοιμαστήτε κι εσείς για τρέξιμο άγριο! Τότε, το συγκεκριμένο βιντεοπαιχνίδι θα είναι μια πολύ καλή προπόνηση. Πώς κάνεις γυμναστική με γουάϊ-φάϊ, που ταυτόχρονα βλέπεις ένα μικυ μάους στην οθόνη να μιμείται τις κινήσεις σου; Έ, αυτό!

ergdhmerg

Αναγνώσεις: 96
Σημερινές: 0